Bergpaden in China

http://www.bbc.co.uk/news/world-asia-pacific-13274947
Een filmpje van de BBC waarin te zien is hoe ze die paden maken langs de bergen waar wij zijn geweest. Toch wel eeen beetje eng hoor....

labuitje naar Sanqingshan

De reis vanaf Shanghai naar Sanqingshan reizen duurde meer dan 7 uur met de bus. We hadden het dan ook helemaal gehad tegen de tijd dat we aankwamen rond 8 uur 's avonds. Na het eten was er een nog een praatje van een van de professoren en daarna konden we pas gaan slapen.


View Larger Map
Klik op het minnetje om de hele weg te zien.

De volgende dag moesten we al om 6 uur op omdat we een druk programma hadden. Na het ontbijt gingen we met de bus richting de berg. Vanaf daar moesten we eerst een stukje lopen en daarna met de kabelbaan omhoog.

Omhoog met de kabelbaan, Qingfeng had het niet zo op hoogtes en werd natuurlijk goedmoedig geplaagd door ons.

Mooi uitzicht

Toch wel erg diep

Danny en mooi uitzicht... kan het nog beter ;)

Je kon een slot met de naam/letters van jezelf en je geliefde hier ophangen. Je blijft dan altijd samen. (Droge opmerking van Danny: die sloten roesten er binnen een paar jaar vanaf, net als "echte" liefde dus)

Er was een voetpad langs de rand van de berg gemaakt. Heel erg handig!

Op sommige plekken was een provisorisch bruggetje gemaakt. Dat vond ik toch maar niks om daar over te moeten lopen.

Uitzicht over het dal. Misschien is het dat ik een Nederlander ben en onze hoogste "berg" 321 meter is, maar van vergezichten als dit kan ik nooit genoeg krijgen.

Danny (en Wang Yu) poseren op het "kattepoot" gesteente. Later zagen we metalen verstevigingen door de buitenste laag heen en bleek het geheel dus nep... Welcome to China!

Je kon je ook de berg op laten dragen. Het leek mij nog gevaarlijker dan gewoon klimmen.

Danny speelt voor Tarzan :)

Na ongeveer 5 uur gelopen en geklommen hebben op de berg gingen we eindelijk naar beneden.

Terug naar beneden met de kabelbaan. Hoeveel grapjes kun je maken over kapotte kabels en vallen in de diepte :P

Nadat we weer beneden waren aangekomen en lunch hadden gehad gingen we nog naar een andere plek waar ze mooie grotten hadden. Maar eerst natuurlijk weer terug in de bus en rijden maar.

Overal langs de weg en in de velden stond canola te bloeien.

In de grotten waren overal feestelijke lampjes opgehangen. Aan het einde van de gang was een ladder naar boven en kwam je boven op de heuvel uit. Ik werd er een beetje claustrofobisch van om met zijn allen op de ladder te staan en langzaam stapje voor stapje naar boven te gaan.

deze grotten waren al/nog in kerststemming

Nadat we eindelijk terug waren (onderweg moest er nog gestopt worden in een toeristenshop) en we gegeten hadden was het alweer bijna 9 uur. En we zouden die avond ieder nog wel een praatje geven van 10 minuten. We waren met ongeveer 50 mensen dus dat was al onmogelijk en daarom was er eerst een selectie gemaakt. Maar om te proberen om de praatjes te cancellen gingen de studenten een aantal keer met de afdelingshoofden toasten zodat ze flink aangeschoten werden. Jammergenoeg werkte het niet :O Dus gaf iedereen zijn praatje in 2 minuten en werd er meteen doorgegaan naar de volgende...


De volgende dag hoefden we gelukkig niet zo vroeg op de staan. Verrassend genoeg had ik (nog) geen spierpijn maar omdat we weer een hele dag in de bus zouden zitten had ik later wel helemaal stijve benen.

De bloemen hadden erg mooie kleuren.

Onderweg stopten we nog een keertje om alweer grotten te bezichtigen. Deze grotten waren niet natuurlijk maar heel lang geleden uitgehakt. In de loop van de tijd waren ze volgelopen en de lokale legendes zeiden dat het zo gevormde meer geen bodem had. Nadat een paar mensen het meer drooggepompt hadden in 1992 kwamen de grotten droog te liggen. Niemand weet wie, waarom en wanneer deze grotten gemaakt zijn.

We moesten best ver afdalen om de oude grotten te zien.

door wie de grotten zijn uitgehakt is onbekend

muurversieringen (waarschijnlijk nieuw)

Na dit uitje en de lunch weer in de bus naar huis voor 6 uur... Iedereen had hele stijve benen toen we eindelijk de bus weer uit mochten. Eerst een dag flink klimmen en daarna bijna de hele dag in stilzitten in de bus. Dat voelden we de rest van de week nog wel :)

current mood: spierpijn :O
je bent te lang in China als: je mensen met een vlaggetje en een luidspreker meteen herkent als een gids ;)

alweer klimmen; Takao-san

Na het beklimmen van Fuji-san had ik gedacht dat ik het niet meer zou doen, maar vandaag kwam het er dan toch weer van, ik ben Takao-san opgegaan.
Ik wilde de berg altijd al bezoeken, maar het was er niet van gekomen toen Danny er nog was. En aangezien ik nog geen geld had om te shoppen (morgen=payday)en het heerlijk weer was, wilde ik iets doen wat buiten was en goedkoop.

Vanaf Tokyo(Shinjuku) is het 1 lijn en het eindpunt is aan de voet van de berg. Ik was er al rond een uur of 10 en besloot dus in plaats van de kabelbaan of stoeltjeslift te voet te gaan naar boven. Daar had ik al heel snel weer spijt van aangezien het pad erg steil was en het zweet me al meteen uitbrak. Maar ongeveer halverwege de berg was een uitkijkpunt en vanaf daar kon je de hele stad zien liggen. Zelfs Shinjuku en Ikebukuro waren goed te zien omdat het zo helder was.

Daarna ben ik helemaal naar boven gelopen. Het was wel lekker relaxed omdat ik me eens niet hoefde te haasten en gewoon de tijd kon nemen. Vanaf de uitgang van de kabelbaan was het pad een heel stuk minder steil, alleen waren er opeens een heel stuk meer mensen, vooral oudere mensen en moeders met kleine kindjes. Het laatste stuk ging door een tempelcomplex (Takao is een heilige berg) en daar waren een paar flinke trappen.... Dat was nog wel even moeilijk ;)

Tegen de tijd dat ik op de top was (588 meter!) begon het een beetje bewolkt te worden, dus was het zicht iets minder. Aaan de ene kant kon je mooi over de stad heenkijken en aan de andere kant was er een mooi uitzicht over bergen en in de verte zou zelfs Fuji te zien zijn geweest.....maar natuurlijk kon je hem nu weer eens niet zien :(

Na even uitgerust te hebben ging ik via een kleiner en rustiger pad weer omlaag. halverwege was er een soort van hangbrug over een dalletje. Je voelde de brug trillen als er iemand op liep... niet zo'n veilig gevoel ;) Dus ben ik er maar erg snel overheen gelopen.

Deze keer ben ik met de stoeltjeslift naar beneden gegaan. Ik verbaas me er iedere keer over dat de stoeltjes geen veiligheids-stang ofzo hebben. Je kan er zo uit glijden. Natuurlijk is de grond of een net steeds dichtbij maar toch denk ik dat je best je benen kan breken of dat je ver kan door rollen op steile stukken. Maar in ieder geval was het uitzicht erg mooi en ik hoefde niet te lopen natuurlijk :D

Het was alweer bijna 4 uur toen ik eindelijk beneden was aangekomen dus heb ik maar snel de trein gepakt naar Hiyoshi, waar ik nu logeer. Op de terugweg van het station heb ik van mijn laatste centjes een bento gekocht.... dat kan ik straks niet meer ;) Het laatste stukje naar huis voelde ik trouwens wel. Helen's huis staat op een heuvel en er is een heel steil stukje net voor je er bent. Mijn benen waren helemaal stijf geworden van het in de trein zitten en nu moesten ze opeens weer hard werken :D

Na het eten ben ik dus maar even in bad gegaan. Ik had me rot gezweet de hele dag en om de kans op spierpiijn wat te verminderen leek het mij fijn om even wat rustig in bad te zitten. Ik moet zeggen, Helen heeft een heel relaxed bad. Het is groot (voor Japanse maatstaven :D ) en best diep. Ik heb dus wel een tijdje in bad gezeten. En daarna ben ik lekker gaan slapen. Oyasumi

AAAAAAaaaaaahhhhhhh Fuji (o_o)

Waarschuwing, ga niet klimmen als er regen voorspeld wordt... Nou ja, we hebben het gehaald, maar met heel heel veel moeite. Danny heeft mij omhoog moeten slepen en ik heb hem omlaag gedragen.....phew. Hier een paar foto's van onze tocht.

De eerste stop, de 7e halte op 2700 meter

helling

8e halte

ons korte zicht op de zonsopgang

nog hoger, alleen regen en mist...

de top

Danny op de terugweg

current mood: Spierpijn!!
current favorite food: alles behalve jerky en jellies
current favorite place: bed!

Op naar Fuji!!

bij de bushalte
in de bus
wachten op het treinstation
Hoi allemaal,

ik zit nu in een internetcafe in Kawaguchi-ko aan de voet van de berg Fuji! Vanavond gaan Danny en ik omhoog klimmen en de zonsopgang bekijken!! Ik hoop dat we het halen, en dat het niet gaat regenen. Onderweg hiernaartoe heb ik hele donkere wolke gezien, maar hopelijk is het morgenvroeg mooi weer en kunnen we een mooie zonsopgang zien vanaf de top van de berg!

Wish us luck!

Carrrie en Danny

current mood: hyper van twee kopjes cappucino
current favorite food: lekkere udon!
current music: rare cafe muziek

Vakantie! Kyoto dag 3 Arashiyama

Vandaag hadden we besloten naar Arashiyama te gaan. Het is een district net buiten Kyoto, waar nog veel natuur te vinden is. Na ontbijt gingen we met de trein/metro richting Arashiyama. Nog een heel gedoe aangezien Ivan en Danny perse koffie wilden en zeker wisten dat ze de weg naar de Starbucks wisten in het doolhof-metrostation-winkelcentrum onder het gebouw...... Na 10 minuten gewacht te hebben ging ik ze maar eens zoeken en kwam ik wel de Starbucks tegen, maar geen Danny of Ivan. Gelukkig kwamen ze een paar minuten later aangelopen en na koffie gehaald te hebben konden we eindelijk op pad!

de houten Togetsu-kyo brug

Veel Japanse toeristen komen deze brug bekijken, maar volgens de Lonely Planet was het niet echt de moeite waard.... aleen al daarom moesten we eens zien of het nou echt zo saai was. Maar zoals je op de foto kan zien was het best wel leuk op de brug o(^o^)o

lelievijver met brug voor de Tenryu-ji tempel

In de Lonely Planet stond een wandeltocht door Arashiyama en Sagano en die wilden we graag volgen deze dag. De route begon bij de Tenryu-ji tempel, die beroemd is om zijn zentuin (uit de 14e eeuw) met vijver en rotspartij die een waterval moet uitbeelden. De tempelnaam is wel erg cool; Tenryu betekent hemelse draak. De tuinen zelf waren mooi en erg schaduwrijk, gelukkig omdat het toch best wel warm was geworden.

Zentuin in Tenryu

In 1 van de gebouwen kon je lekker zitten (wel schoenen uit) en genieten van het uitzicht vanuit de schaduw!

even bijkomen in de Tenryu tuin

De tuin zelf was wel mooi om te bekijken en even lekker rustig te gaan zitten.

waterval uitgebeeld in steen

We kwamen er niet achter of het nou deze plek was, maar er moest ergens een stenengroep zijn die een waterval moest uitbeelden. We hebben maar besloten dat het deze rotspartij was, gewoon zodat we dan eindelijk verder konden gaan.

beeld in de tuinen

Bamboebos in Sagano

Vanuit de uitgang kwamen we direct in een bamboebos terecht. Het was heel schaduwrijk en koel, maar niet echt rustig lopen tussen alle andere toeristen. Het bamboe was heel erg groot en mooi om te zien hoe andere bomen geen kans kregen om te groeien. Alleen net langs en boven het pad konden een paar kleine dunne boompjes groeien.

Adashino-Nenbutsu-ji

Met Maarten en Marjolein besolten we helemaal omhoog de heuvel op te klimmen naar de Adashino Nembutsu-ji. We liepen eerst langs rijstvelden en bossen en kwamen later we meer in een soort woonwijkachtig gebied terecht. Het was daar overal erg stil, maar de andere groepjes (Japanse) toeristen liepen allemaal door, dus dachten we dat het wel goed zou zijn. Onderweg namen we nog een aantal keer de verkeerde weg en kwamen dan opeens bij rare tempeltjes uit. De eerste keer bij de Takiguchitempel die op een heuvel is gebouwd en van waar je een mooi uitzicht had. De tweede keer kwamen we in zo'n kleine shrine terecht dat ik niet eens de naam in de Lonely Planet terug kon vinden. Maar de gids vertelde ons wat over de shrine in gebroken Engels, en we hebben even buiten gekeken.

Vroeger werden in de bossen rond Sagano onbekende mensen begraven of mensen zonder familie en werden er beeldjes bij het graf gezet. Toen het gebied ontgonnen werd zijn alle beeldjes weggehaald en bij elkaar gezet in de Adashino Nenbutsu-ji tempel. Hier kun je nu bidden voor de verloren zielen. In augustus worden er op twee dagen meer dan 1000 kaarsen aangestoken voor alle gestorvenen. Het moet wel een mooi egzicht zijn.
Er was ook een plekje waar je kon bidden voor kindjes die gestorven waren. Er stonden allemaal knuffelbeertjes met boodschappen erop. Het was een beetje triest om dit te zien, achter iedere knuffel zit een heel verhaal.

dit plaatje is recht uit de Lonely Planet

Achter de tempel was dit pad naar boven. Ik vond het wel erg stoer om het te zien. Dit was de eerste keer dat ik een plaatje uit de Lonely Planet ook in het echt zag. Er staan altijd van die mooie foto's in van verlaten stranden en plaatsen die net van het bekende pad zijn. Ik vond het altijd al een mooie foto en wilde deze plaats altijd al een keertje bezoeken.

En nou waren we de hele dag naar boven geklommen, nu gingen de in de schemering weer naar beneden De bossen en bamboebossen waren nu niet m,eer koel maar alweer koud aan het worden. Gelukkig vonden we redelijk snel de weg naar het station weer!

eten bij de Japanse Chinees .... de mannen en de vrouwen eten apart (^o^;)

Nadat we eindelijk weer terug waren in het centrum van Kyoto zijn we nog even lekker gaan eten met zijn allen; deze keer de Japanse versie van Chinees eten. Dus wel veel rijst en loempias, maar geen sate en fujong hai. Maar erg lekker in ieder geval!