labuitje naar Sanqingshan

De reis vanaf Shanghai naar Sanqingshan reizen duurde meer dan 7 uur met de bus. We hadden het dan ook helemaal gehad tegen de tijd dat we aankwamen rond 8 uur 's avonds. Na het eten was er een nog een praatje van een van de professoren en daarna konden we pas gaan slapen.


View Larger Map
Klik op het minnetje om de hele weg te zien.

De volgende dag moesten we al om 6 uur op omdat we een druk programma hadden. Na het ontbijt gingen we met de bus richting de berg. Vanaf daar moesten we eerst een stukje lopen en daarna met de kabelbaan omhoog.

Omhoog met de kabelbaan, Qingfeng had het niet zo op hoogtes en werd natuurlijk goedmoedig geplaagd door ons.

Mooi uitzicht

Toch wel erg diep

Danny en mooi uitzicht... kan het nog beter ;)

Je kon een slot met de naam/letters van jezelf en je geliefde hier ophangen. Je blijft dan altijd samen. (Droge opmerking van Danny: die sloten roesten er binnen een paar jaar vanaf, net als "echte" liefde dus)

Er was een voetpad langs de rand van de berg gemaakt. Heel erg handig!

Op sommige plekken was een provisorisch bruggetje gemaakt. Dat vond ik toch maar niks om daar over te moeten lopen.

Uitzicht over het dal. Misschien is het dat ik een Nederlander ben en onze hoogste "berg" 321 meter is, maar van vergezichten als dit kan ik nooit genoeg krijgen.

Danny (en Wang Yu) poseren op het "kattepoot" gesteente. Later zagen we metalen verstevigingen door de buitenste laag heen en bleek het geheel dus nep... Welcome to China!

Je kon je ook de berg op laten dragen. Het leek mij nog gevaarlijker dan gewoon klimmen.

Danny speelt voor Tarzan :)

Na ongeveer 5 uur gelopen en geklommen hebben op de berg gingen we eindelijk naar beneden.

Terug naar beneden met de kabelbaan. Hoeveel grapjes kun je maken over kapotte kabels en vallen in de diepte :P

Nadat we weer beneden waren aangekomen en lunch hadden gehad gingen we nog naar een andere plek waar ze mooie grotten hadden. Maar eerst natuurlijk weer terug in de bus en rijden maar.

Overal langs de weg en in de velden stond canola te bloeien.

In de grotten waren overal feestelijke lampjes opgehangen. Aan het einde van de gang was een ladder naar boven en kwam je boven op de heuvel uit. Ik werd er een beetje claustrofobisch van om met zijn allen op de ladder te staan en langzaam stapje voor stapje naar boven te gaan.

deze grotten waren al/nog in kerststemming

Nadat we eindelijk terug waren (onderweg moest er nog gestopt worden in een toeristenshop) en we gegeten hadden was het alweer bijna 9 uur. En we zouden die avond ieder nog wel een praatje geven van 10 minuten. We waren met ongeveer 50 mensen dus dat was al onmogelijk en daarom was er eerst een selectie gemaakt. Maar om te proberen om de praatjes te cancellen gingen de studenten een aantal keer met de afdelingshoofden toasten zodat ze flink aangeschoten werden. Jammergenoeg werkte het niet :O Dus gaf iedereen zijn praatje in 2 minuten en werd er meteen doorgegaan naar de volgende...


De volgende dag hoefden we gelukkig niet zo vroeg op de staan. Verrassend genoeg had ik (nog) geen spierpijn maar omdat we weer een hele dag in de bus zouden zitten had ik later wel helemaal stijve benen.

De bloemen hadden erg mooie kleuren.

Onderweg stopten we nog een keertje om alweer grotten te bezichtigen. Deze grotten waren niet natuurlijk maar heel lang geleden uitgehakt. In de loop van de tijd waren ze volgelopen en de lokale legendes zeiden dat het zo gevormde meer geen bodem had. Nadat een paar mensen het meer drooggepompt hadden in 1992 kwamen de grotten droog te liggen. Niemand weet wie, waarom en wanneer deze grotten gemaakt zijn.

We moesten best ver afdalen om de oude grotten te zien.

door wie de grotten zijn uitgehakt is onbekend

muurversieringen (waarschijnlijk nieuw)

Na dit uitje en de lunch weer in de bus naar huis voor 6 uur... Iedereen had hele stijve benen toen we eindelijk de bus weer uit mochten. Eerst een dag flink klimmen en daarna bijna de hele dag in stilzitten in de bus. Dat voelden we de rest van de week nog wel :)

current mood: spierpijn :O
je bent te lang in China als: je mensen met een vlaggetje en een luidspreker meteen herkent als een gids ;)

alweer klimmen; Takao-san

Na het beklimmen van Fuji-san had ik gedacht dat ik het niet meer zou doen, maar vandaag kwam het er dan toch weer van, ik ben Takao-san opgegaan.
Ik wilde de berg altijd al bezoeken, maar het was er niet van gekomen toen Danny er nog was. En aangezien ik nog geen geld had om te shoppen (morgen=payday)en het heerlijk weer was, wilde ik iets doen wat buiten was en goedkoop.

Vanaf Tokyo(Shinjuku) is het 1 lijn en het eindpunt is aan de voet van de berg. Ik was er al rond een uur of 10 en besloot dus in plaats van de kabelbaan of stoeltjeslift te voet te gaan naar boven. Daar had ik al heel snel weer spijt van aangezien het pad erg steil was en het zweet me al meteen uitbrak. Maar ongeveer halverwege de berg was een uitkijkpunt en vanaf daar kon je de hele stad zien liggen. Zelfs Shinjuku en Ikebukuro waren goed te zien omdat het zo helder was.

Daarna ben ik helemaal naar boven gelopen. Het was wel lekker relaxed omdat ik me eens niet hoefde te haasten en gewoon de tijd kon nemen. Vanaf de uitgang van de kabelbaan was het pad een heel stuk minder steil, alleen waren er opeens een heel stuk meer mensen, vooral oudere mensen en moeders met kleine kindjes. Het laatste stuk ging door een tempelcomplex (Takao is een heilige berg) en daar waren een paar flinke trappen.... Dat was nog wel even moeilijk ;)

Tegen de tijd dat ik op de top was (588 meter!) begon het een beetje bewolkt te worden, dus was het zicht iets minder. Aaan de ene kant kon je mooi over de stad heenkijken en aan de andere kant was er een mooi uitzicht over bergen en in de verte zou zelfs Fuji te zien zijn geweest.....maar natuurlijk kon je hem nu weer eens niet zien :(

Na even uitgerust te hebben ging ik via een kleiner en rustiger pad weer omlaag. halverwege was er een soort van hangbrug over een dalletje. Je voelde de brug trillen als er iemand op liep... niet zo'n veilig gevoel ;) Dus ben ik er maar erg snel overheen gelopen.

Deze keer ben ik met de stoeltjeslift naar beneden gegaan. Ik verbaas me er iedere keer over dat de stoeltjes geen veiligheids-stang ofzo hebben. Je kan er zo uit glijden. Natuurlijk is de grond of een net steeds dichtbij maar toch denk ik dat je best je benen kan breken of dat je ver kan door rollen op steile stukken. Maar in ieder geval was het uitzicht erg mooi en ik hoefde niet te lopen natuurlijk :D

Het was alweer bijna 4 uur toen ik eindelijk beneden was aangekomen dus heb ik maar snel de trein gepakt naar Hiyoshi, waar ik nu logeer. Op de terugweg van het station heb ik van mijn laatste centjes een bento gekocht.... dat kan ik straks niet meer ;) Het laatste stukje naar huis voelde ik trouwens wel. Helen's huis staat op een heuvel en er is een heel steil stukje net voor je er bent. Mijn benen waren helemaal stijf geworden van het in de trein zitten en nu moesten ze opeens weer hard werken :D

Na het eten ben ik dus maar even in bad gegaan. Ik had me rot gezweet de hele dag en om de kans op spierpiijn wat te verminderen leek het mij fijn om even wat rustig in bad te zitten. Ik moet zeggen, Helen heeft een heel relaxed bad. Het is groot (voor Japanse maatstaven :D ) en best diep. Ik heb dus wel een tijdje in bad gezeten. En daarna ben ik lekker gaan slapen. Oyasumi

AAAAAAaaaaaahhhhhhh Fuji (o_o)

Waarschuwing, ga niet klimmen als er regen voorspeld wordt... Nou ja, we hebben het gehaald, maar met heel heel veel moeite. Danny heeft mij omhoog moeten slepen en ik heb hem omlaag gedragen.....phew. Hier een paar foto's van onze tocht.

De eerste stop, de 7e halte op 2700 meter

helling

8e halte

ons korte zicht op de zonsopgang

nog hoger, alleen regen en mist...

de top

Danny op de terugweg

current mood: Spierpijn!!
current favorite food: alles behalve jerky en jellies
current favorite place: bed!

Op naar Fuji!!

bij de bushalte
in de bus
wachten op het treinstation
Hoi allemaal,

ik zit nu in een internetcafe in Kawaguchi-ko aan de voet van de berg Fuji! Vanavond gaan Danny en ik omhoog klimmen en de zonsopgang bekijken!! Ik hoop dat we het halen, en dat het niet gaat regenen. Onderweg hiernaartoe heb ik hele donkere wolke gezien, maar hopelijk is het morgenvroeg mooi weer en kunnen we een mooie zonsopgang zien vanaf de top van de berg!

Wish us luck!

Carrrie en Danny

current mood: hyper van twee kopjes cappucino
current favorite food: lekkere udon!
current music: rare cafe muziek